First memory ever

Τι μαλακία και αυτή να μην μπορείς να θυμηθείς πράγματα από την αρχή της ζωής σου... Τότε που πιθανώς οι γονείς σου ήταν ακόμη πιο νέοι και ίσως πιο ξένοιαστοι, τότε που δεν είχες υποχρεώσεις, τότε που δε σε ένοιαζε τίποτα. Και η μνήμη αρχίζει και ενεργοποιείται λίγο πριν ξεκινήσεις το σχολείο... Άδικο δεν είναι;

Ωστόσο μερικές φορές μια ανάμνηση μένει ανεξίτηλη μέσα στο μυαλό μας, ακόμη και αν μας πάει πολυυυ πίσω.

Η παλαιότερη ανάμνηση που έχω πρέπει να είναι από το 1995 (ή 94? who knows...) που είχα πάει μαζί με τον πατέρα μου και την αδερφή μου σε μια αλάνα στο βουνό για να παίξουμε ποδόσφαιρο. (Μάλιστα είχε και γκαζόν...). Μετά από κάποιο σημείο η μπάλα έπεσε σε κάτι που έμοιαζε με χαντάκι, και μη μπορώντας να την πιάσουμε φύγαμε. Όλα στο μυαλό μου μοιάζουν τόσο ονειρικά σχετικά με εκείνη την ανάμνηση, και τα θυμάμαι όλα με λεπτομέρειες. Αυτή ήταν και από τις λίγες φορές που έπαιξα ποδόσφαιρο στη ζωή μου, αν οχι η τελευταία.

Και τώρα που το σκέφτομαι, οι πιο έντονες αναμνήσεις μου διαδραματίζονται στη φύση (βουνά, δάση, ποτάμια...)

Πώς γίνεται τώρα εγώ να θυμάμαι αυτό και όχι την πρώτη μέρα στο σχολείο;

Ποία η δική σας πρώτη ανάμνηση?

Καλό Ύπνο.

Όνειρο είναι η ζωή. Ένα πρωί βλέπεις ένα όνειρο και δεν ξυπνάς.

Σε αυτή την περίπτωση την ώρα της γέννησης βυθίζεσαι σε ένα μεγάλο ύπνο, και την ώρα του θανάτου ξυπνάς. Η ζωή λοιπόν είναι to όνειρο που βλέπεις κατά τη διάρκεια αυτού του μεγάλου ύπνου. Όπως στα μαθημάτικά λοιπόν, έστω ζωή=όνειρο,ύπνος, και θάνατος=ξύπνημα, τότε...

Ξυπνάς άλλοτε απότομα, άλλοτε ήρεμα έχοντας χορτάσει ύπνο.

Τις περισσότερες φορές ο ύπνος δεν μας φτάνει. Δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε. Σπάνιες είναι οι φορές που κοιμάσαι τόσο άσχημα που πχ ένας εφιάλτης μας κάνει να θέλουμε να ξυπνήσουμε εδώ και τώρα.

Συνήθως τον θέλουμε τον ύπνο. Δεν τρελαινόμαστε να πέσουμε για ύπνο, για την ακρίβεια ποτέ δεν μπορούμε να θυμηθούμε την ακριβή στιγμή που αποκοιμιζόμαστε. Θα μείνει για πάντα μυστήριο.

Και με το ξύπνημα... Άλλοι χουζουρεύουν. Ψιλοξύπνιοι, ψιλοκοιμισμένοι κάθονται στο κρεβάτι, αρνούνται να σηκωθούν. Άλλοι γράφουν στ' αρχίδια τους το ξυπνητήρι και την αράζουν στο κρεβάτι που λέγεται ζωή. Κρεβάτια που άλλοι τα κρατούν επιμελώς στρωμένα, και άλλοι ακατάστατα. Κρεβάτια ακριβά, ή φθηνά. Μπορεί να επηρεάσουν το όνειρο που βλέπουμε, που λέγεται ζωή, αλλά δεν μπορούν να το ελέγξουν.

Το αν μετά το ξύπνημα θυμόμαστε το όνειρο που είδαμε, αυτό μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Πόσες φορές έχουμε χουζουρέψει και δεν το έχουμε καταλάβει. Πόσες φορές μπορούσε να έχουμε ξυπνήσει ανεπιστρεπτί και έτυχε να χουζουρέψουμε στο κρεβάτι, να ονειρευόμαστε ανυποψίαστοι;

Ένηχάου. Αν ο κύκλος της ζωής δεν σταματά, τότε μετά το ξύπνημα θα ξανάρθει ο ύπνος.

(ελπίζω να μην είναι πολύ αργά για να τα φωτίσω εκ του αντιθέτου)

Χάθηκα λίγο!

Γιατί;

Γι' αυτό.

The Path

Όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ οτι στο μέλλον θα πεινάσω. Γιατί με πιάνουν όλο και περισσότερο κάτι καλλιτεχνικές ανησυχίες... Στην προκειμένη περίπτωση, μια φίλη μου, η Βάσια, μου έδωσε μια πολύ καλή αφορμή να φτιάξω ένα βιντεάκι για την οδό Τζαβέλλα στα Εξάρχεια. Οι λήψεις κράτησαν πάνω-κάτω 3 ώρες, και ιδού το αποτέλεσμα:



Να είστε επιεικείς, δεν έχω μοντάρει ή σκηνοθετήσει ταινιάκι ποτέ ξανά. Μιας και έχει πλάκα, με βλέπω να το ξανακάνω! :]

Ανάδρομος Ερμής; Γουστάρω!

Το σύμπαν έχει μια πολύ περίεργη αίσθηση του χιούμορ. Αν ήμουν κι εγώ μια διαφορετική

ύπαρξη ανεπηρέαστη από το σύμπαν μας, ίσως να εκτιμούσα και το χιούμορ του! Όμως τώρα που επηρεάζομαι, και κάνει τα αστειάκια του εις βάρος μου, απλά μου τη σπάει.

Είναι σαν να πλησιάζει deadline για μια εργασία, να ξεκινάς να την κάνεις, και την ίδια μέρα να τελειώνει η δοκιμαστική έκδοση του Word στον υπολογιστή σου. Αλλά και χάκερ να ήσουν και να το διόρθωνες, δεν θα είχε κανένα νόημα, γιατί συνειδητοποιείς οτι σου έχουν τελειώσει τα μελάνια.

Το μόνο που έλειπε λοιπόν, είναι, τη στιγμή που αποφασίζω να γράψω κάτι στο blog μου να πέσει η σύνδεσή μου , ή να πέσει το ρεύμα και να κλείσει το πισί (ας μην προκαλώ την τύχη μου).

Και ξαναδιαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές συνειδητοποιώ οτι έχω γίνει πολύ μοιρολάτρης. Πώς συνέβη αυτό; Αφού θεωρούσα τους προληπτικούς πανηλίθιους, και τα ζώδια στο τέλος κάθε εντύπου προσβολή στη νοημοσύνη μου.

"Ο Αρίωνας στον πέμπτο οίκο σας φέρνει τα πάνω κάτω (οχι απαραίτητα με κακή ή καλή έννοια), και σε συνδιασμό με τον Βιργίνιο Λεούσιο στην κορυφή του ζωδιακού σας τριγώνου δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες για την ανέλιξή σας στα επαγγελματικά, αρκεί να αρπάξτε τις κατάλληλες ευκαιρίες. Ωστόσο θέλει προσοχή. Παρομοίως και στα ερωτικά και στα οικονομικά. Όλα θα πάνε καλά, εκτός βέβαια αν πάνε κατα διαόλου. Όπως και να 'χει πάντως, πρέπει να είστε προσεκτικοί στις επιλογές σας."

Τώρα που ξέρω τα πάντα για το μέλλον μου λοιπόν, από έναν διακεκριμένο αστρολόγο (yours sincerely), μπορώ να μείνω ήσυχος οτι η εβδομάδα μου θα είναι γεμάτη και δύσκολη. Η αλήθεια είναι όμως οτι αυτές οι εβδομάδες είναι οι αγαπημένες μου, γιατί πιέζομαι, δεν έχω χρόνο να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, αλλά όταν τα κάνω, τα κάνω με περισσότερη όρεξη, και τα κάνω και σωστά! Με τον ίδιο τρόπο βαριέμαι τον Αύγουστο που είμαι συνέχεια στην παραλία, ενώ όταν έβρεξα τα πόδια μου στη θάλασσα την πρωτομαγιά ένιωσα να φασκελώνω θριαμβευτικά το σύμπαν, παρ' οτι το αίμα στα πέλματά μου είχε κοκαλώσει!



Thank God life sucks λοιπόν.

(Μίλησε κανείς για μαζοχισμό;)