All apologies.

Με το μπαρδόν.

Εντσούλντιγκουνγκ. Ντεσκούλπα, Περδόν, σκουζάτσιμι, σόρι. 

Τέλοσπάντων, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.

I should be the dumbass from now on.

Όλο μέλι (x2) και από τηγανίτα τίποτα

Μούνχεν. Πιάνουν τα κρύα. 
Το internet USB stick που χρησιμοποιώ είναι εξωφρενικά ακριβό, γεγονός που κάνει το web radio το δεύτερο ακριβότερο χόμπι στον κόσμο, μετά το κάψιμο πεντακοσάευρων.

(Μπαμπά συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ. Λυπάμαι αν υπερχρεώσω το ιντερνέτς though.)


Εξ' άλλου ήταν δύσκολα αυτό το μήνα στο Μόναχο. Πες ότι ξεπερνάμε την ατελείωτη αναζήτηση στέγης, και το ότι τελικά βρήκα σπίτι χωρίς ιντερνέτς (κομόν τζέρμαν πήπολ, είμαστε στο 2010, ένα τσάκ πριν το 2011. Σπίτι χωρίς ιντερνέτς; Και δε σας το χα). Πες ότι ξεπερνάμε το ότι η πιστωτική κάρτα δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της, και την παγκόσμια ημέρα του ταχυδρομείου μου ανακοίνωσαν ότι χάθηκε το γράμμα. Αυτό που δεν ξεπερνάμε είναι η σαβούρα που έφαγα στην παιδική χαρά έξω από την Εβραϊκή συναγωγή. Δεν φταίω εγώ όμως, πρόκειται για το πιο επικίνδυνο γύρω-γύρω-όλοι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Μάλλον είναι ο τρόπος των Εβραίων να πάρουν εκδίκηση από τα Γερμανάκια.


Τσους μπις σπέτερ.


Υ.Γ.:Αναμείνατε λινκ συντόμως για εκπομπή στο Leg&ary radio.

μετανοείτε

Καλό Ύπνο.

Όνειρο είναι η ζωή. Ένα πρωί βλέπεις ένα όνειρο και δεν ξυπνάς.

Σε αυτή την περίπτωση την ώρα της γέννησης βυθίζεσαι σε ένα μεγάλο ύπνο, και την ώρα του θανάτου ξυπνάς. Η ζωή λοιπόν είναι to όνειρο που βλέπεις κατά τη διάρκεια αυτού του μεγάλου ύπνου. Όπως στα μαθημάτικά λοιπόν, έστω ζωή=όνειρο,ύπνος, και θάνατος=ξύπνημα, τότε...

Ξυπνάς άλλοτε απότομα, άλλοτε ήρεμα έχοντας χορτάσει ύπνο.

Τις περισσότερες φορές ο ύπνος δεν μας φτάνει. Δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε. Σπάνιες είναι οι φορές που κοιμάσαι τόσο άσχημα που πχ ένας εφιάλτης μας κάνει να θέλουμε να ξυπνήσουμε εδώ και τώρα.

Συνήθως τον θέλουμε τον ύπνο. Δεν τρελαινόμαστε να πέσουμε για ύπνο, για την ακρίβεια ποτέ δεν μπορούμε να θυμηθούμε την ακριβή στιγμή που αποκοιμιζόμαστε. Θα μείνει για πάντα μυστήριο.

Και με το ξύπνημα... Άλλοι χουζουρεύουν. Ψιλοξύπνιοι, ψιλοκοιμισμένοι κάθονται στο κρεβάτι, αρνούνται να σηκωθούν. Άλλοι γράφουν στ' αρχίδια τους το ξυπνητήρι και την αράζουν στο κρεβάτι που λέγεται ζωή. Κρεβάτια που άλλοι τα κρατούν επιμελώς στρωμένα, και άλλοι ακατάστατα. Κρεβάτια ακριβά, ή φθηνά. Μπορεί να επηρεάσουν το όνειρο που βλέπουμε, που λέγεται ζωή, αλλά δεν μπορούν να το ελέγξουν.

Το αν μετά το ξύπνημα θυμόμαστε το όνειρο που είδαμε, αυτό μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Πόσες φορές έχουμε χουζουρέψει και δεν το έχουμε καταλάβει. Πόσες φορές μπορούσε να έχουμε ξυπνήσει ανεπιστρεπτί και έτυχε να χουζουρέψουμε στο κρεβάτι, να ονειρευόμαστε ανυποψίαστοι;

Ένηχάου. Αν ο κύκλος της ζωής δεν σταματά, τότε μετά το ξύπνημα θα ξανάρθει ο ύπνος.

(ελπίζω να μην είναι πολύ αργά για να τα φωτίσω εκ του αντιθέτου)

Blogoπαίχνιδο γκρίνιας

Μόλις είδα την πρόσκληση της Carina να πω πέντε πράγματα που με εκνευρίζουν σκέφτηκα "εδώ είμαστε". Γενικότερα με τη γκρίνια το 'χω γενικότερα, αν σκεφτεί κανείς οτι αυτό είναι το όγδοο άρθρο με ετικέτα "γκρίνια"... :

5 πράγματα που με χωρίζουν από την απόλυτη ευτυχία:

1. Το πρωινό ξύπνημα. Είναι η χειρότερη ανακάλυψη που έχει γίνει ποτέ! Γιατί να κάνουμε αυτό το πράγμα στον εαυτό μας, αφού σε κανένα δεν αρέσει;
2. Τα λεωφορεία. Μπλε αργόσυρτοι μηχανικοί ιπποπόταμοι, φίσκα στον κόσμο. Πάντα έρχονται καθυστερημένα, και δεν μπορείς να βασίζεσαι πάνω τους!
3. Οι ρατσιστές, ως προς οποιεσδήποτε ομάδες (φυλετικές, κοινωνικές). Όταν λένε: "Το παραδέχομαι, είμαι ρατσιστής, αλλά τι να κάνουμε;", αυτό δεν τους δίνει points καλής θελήσεως και ειλικρίνειας, γιατί πολύ απλά παραδέχονται οτι δεν σκέφτονται λογικά, και οτι κρίνουν τους άλλους στερεοτυπικά. Είναι σαν να λένε "Ξέρω οτι αυτά που λέω είναι βλακείες, αλλά δε βαριέσαι...". Απ'την άλλη αν πουν "όχι δεν είμαι ρατσιστής", τότε πολύ απλά κοροϊδεύουν τον εαυτό τους. Αρα, μόνη ορθή -σύμφωνα με τη λογική- λύση, είναι να σταματήσουν να είναι ρατσιστές!
4. Οι άνθρωποι που κάνουν φιλίες ώστε να εντυπωσιάσουν άλλους και να τους κάνουν φίλους ώστε να εντυπωσιάσουν άλλους και να τους κάνουν φίλους ώστε να εντυπωσιάσουν άλλους και να τους κάνουν φίλους...(κ.ο.κ.). Αυτός ο φαύλος κύκλος δεν κλείνει ποτέ και η ματαιοδοξία τους δεν τους αφήνει ουσιαστικά ικανοποιημένους από καμία φιλία.
5. Που το καλοκαίρι απέχει πολύ, ενώ είμαστε εδώ και τέσσερις μήνες εγκλωβισμένοι σε ένα χειμώνα χωρίς χιόνια!
   

Αφού τα είπα και ξαλάφρωσα, πρέπει με τη σειρά μου να προσκαλέσω στο blogoπαίχνιδο 5 bloggers. Στο φαύλο κύκλο της γκρίνιας θα ρίξω με τη σειρά μου τη JoaN , την ANIMUS , τον ThisRoad , την πάπχια (πάπχια με λένε βασικά :P), και τον Elerran .

Τρομακτικό e-mail μπιζού

Γενικότερα απεχθάνομαι τα e-mail μπιζού (aka αλυσίδες), μου κάνουν τη ζωή δυσκολότερη, το inbox υπερπλήρες, μ' εκκνευρίζουν. Ποτέ δεν μου είχε περάσει από το μυαλό να προωθήσω ένα τέτοιο mail, ακόμη και αν ήταν ξεκάθαρο οτι θα ήμουν γκαντέμης για τα υπόλοιπα 2 χρόνια (after all, how worse can it get?!), οτι θα πάθαινα καρκίνο των δοντιών και θα με απέλυαν από τη δουλειά που ποτέ μου δεν είχα.
Μέχρι που διάβασα το εξής mail στο inbox μου πρίν από 5 λεπτά ακριβώς:

"Μερικά χρόνια πριν ένας πατέρας και μια μητέρα αποφάσισαν πως χρειάζονταν ένα διάλειμμα, γι' αυτό αποφάσισαν να πάνε μια βόλτα στην πόλη. Κάλεσαν λοιπόν τη babysitter που εμπιστεύονταν περισσότερο.
Όταν ήρθε τα δυο παιδιά είχαν ήδη κοιμηθεί. Έκατσε και σιγουρεύτηκε οτι όλα ήταν εντάξει. Αργότερα εκείνη τη νύχτα, η babysitter βαρέθηκε και ήθελε να δει τηλεόραση δεν μπορούσε όμως στο σαλόνι γιατί δεν υπήρχε κεραία.(οι γονείς δεν ήθελαν τα παιδιά τους να βλέπουν συνέχεια σκουπίδια)
Τους πήρε λοιπόν τηλέφωνο και τους ρώτησε αν θα μπορούσε να δει τηλεοράση στο δωμάτιό τους και αυτοί είπαν εντάξει. Τους ρώτησε αν θα μπορούσε επίσης να καλύψει τον μεγάλο ψεύτικο κλόουν που είχαν στο δωμάτιό τους επειδή την έκανε νευρική. Η γραμμή ήταν σιωπηλή για μια στιγμή και μετά ο πατέρας(ο οποίος μιλούσε στη babysitter εκείνη την ώρα) είπε... πάρε τα παιδιά και φύγετε από το σπίτι..θα πάρουμε την αστυνομία... δεν έχουμε κανένα κλόουν στο δωμάτιό μας!!!!!
Τα παιδιά και η babysitter δολοφονήθηκαν εκείνη τη νύχτα από τον κλόουν. Η αστυνομία βρήκε ότι ο κλόουν ήταν δολοφόνος που είχε δραπετεύσει από την φυλακή. Αν δεν στείλεις αυτό το μήνυμα σε όλους σου τους φίλους σε μια ώρα, ο κλόουν θα στέκεται δίπλα στο κρεβάτι σου στις 3 ΤΟ βράδυ κρατώντας ένα μαχαίρι!!!!! sos"

Είμαι τόσο αφελής; Σαν αυτούς που κοροϊδεύω όταν μου στέλνουν τα μηνύματα με παροιμίες και που με καταδικάζουν είτε να είμαι ο Γκαστόνε, ή ο Ντόναλντ στις κακές του; (Εγώ θέλω κάτι ενδιάμεσο, να μη μου τα χαλάει η τύχη, αλλά η όποια επιτυχία να οφείλεται σε εμένα....)

Γιατί λοιπόν θέλησα να προωθήσω αυτό το μήνυμα;

• Πρέπει να ήταν αυτό το SOS στο τέλος του μηνύματος που με επηρέασε περισσότερο. Τα πράγματα είναι όντως σοβαρά, δεν πρόκειται για ένα παιχνιδάκι!
  
• Ποτέ δεν πήγαινα τους κλόουν ούτως ή άλλως, τι δουλειά έχει στο δωμάτιό μου; Άσε που έχω τραύματα από την θρυλική ταινία "Το Αυτό" aka "The it".
• Ήθελα να πάρω εκδίκηση από όλους όσους προωθούν μέιλ αλυσίδες... Μια σου και μια μου! Και θα το έστελνα και με την ελπίδα οτι δεν θα το προωθούσαν, να έβλεπα την κατάρα του κινέζικου ρητού (που προέρχεται από την Ολλανδία) να πέφτει πάνω τους, και να στοιχειώνει τον ύπνο τους η μικρή Άννι Σμίθ που πάσχει από όγκο (εδώ και 12 χρόνια περίπου αν συνδυάσεις τα στοιχεία). Πόσο μάλλον τον κλόουν να τους παρακολουθεί σε πρώτη φάση, και να τους δολοφονεί με ένα (άγνωστο η αλήθεια είναι) τρόπο... Ίσως να πεθαίνεις από τα γέλια!
• Είδες τι έπαθε ο Constantino, ο Carlos, και πολλοί άμοιροι που τόλμησαν να σκεφτούν λογικά και να μην το προωθήσουν...Εδω διακυβεύεται η ζωή μου!
• Σε μισή ώρα θα είναι 3, δεν έχω και πολλά περιθώρια.
  

Οχι, τελικά κρατήθηκα, δεν έστειλα το μήνυμα σε όλες τις επαφές μου, και οχι μόνο αυτό, έχω και το θράσος να χλευάσω το e-mail μέσω του μπλόγκ μου, γιατί είμαι σίγουρος πως δεν το διαβάζει ο creepy κλόουν που θα τρυπώσει στο δωμάτιό μου (για κάποιο λόγο ξέρω οτι δεν θα μιλάει ελληνικά).
Αν όντως έρθει, θέλω να ξέρετε οτι χάρηκα που με διαβάζατε τόσο καιρό! Το μπλόγκ θα το πάρω στον τάφο μου, δεν το δίνω σε κανένα γιατί είμαι μονόχνοτος, και μετά θα χρησιμοποιούν εμένα ως παράδειγμα: "Στείλε το mail γιατί αλλιώς θα τρυπώσει στο δωμάτιό σου ο μονόχνοτος μπλόγκερ θύμα παρανοϊκού κλόουν, και θα σε δολοφονήσει! Είναι αλήθεια! Στείλ' το οπωσδήποτε... Μην παίζεις με την τύχη σου".

Εγώ τουλάχιστον το "στέλνω" στους αναγνώστες μου για να ξέρουν αφενός, και για να σώσω το τομάρι μου αφετέρου(οχι απαραίτητα με αξιολογική σειρά)...

Αντίο.

Υ.Γ.: Από τη στιγμή που δεν θέλω να δεχτώ οτι υπάρχει κόσμος που τα πιστεύει, για ποιό λόγο προωθούν αυτά τα mail; Τι σκέφτονται όταν πατούν το forward; Εσείς έχετε προωθήσει e-mail μπιζού, και αν ναι γιατί; (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑΤΙ!)

ΜΕΤΡΟμάζει

Κάθε μέρα, ή -καλύτερα- κάθε πρωί πρέπει να παίρνεις το ΜΕΤΡΟ όπως χιλιάδες άλλοι Αθηναίοι, για να πας στη σχολή σου. Κατεβαίνοντας δύο-δύο τα σκαλιά θα φτάσεις ασθμαίνοντας στα εκδοτήρια για να βγάλεις ένα μειωμένο (thank God) εισιτήριο και - τρέχοντας πάλι- θα φτάσεις στην αποβάθρα.
Εκεί, μετά από διεξοδική έρευνα συνειδητοποιείς οτι πρέπει να στέκεσαι στο σημείο εκείνο όπου το δάπεδο έχει μαυρίσει περισσότερο. Αυτό σημαίνει οτι εκεί είναι η πόρτα και έτσι έχεις περισσότερες πιθανότητες να βρεις μια καλή θέση.

Αν είσαι τυχερός και βρεις θέση, διαβάζεις κάτι να περάσει η ώρα, ή ακούς μουσική. Τότε υπάρχει η αμηχανία του ΜΕΤΡΟ. Προσπαθείς να μην κοιτάς τον/την απέναντί σου που σε κοιτάζει επίμονα, και γι' αυτό εστιάζεις στο πάτωμα, ή στο χάρτη με τις στάσεις πάνω από την πόρτα (εναλλακτικά μπορείς να τσαλακώνεις αμήχανα το εισιτήριο σου). Κι εκεί που νομίζεις οτι ο απέναντι σταμάτησε να σε κοιτάζει, ρίχνεις μια ματιά στο τζάμι και συνειδητοποιείς οτι σε κοιτάζει μέσω του αντικατοπτρισμού!


Όταν τρομάξεις αρκετά από το επίμονο βλέμμα του/της απέναντι, αποφασίζεις να σηκωθείς όρθιος. Τότε θα στριμωχτείς, με τη μασχάλη κάποιου (γλοιώδους τις περισσότερες φορές) τύπου κολλημένη στο πρόσωπό σου. Μόλις φτάσεις στον προορισμό σου, ένα σωρό γιαγιάδες θα εμποδίσουν την έξοδό σου από το συρμό, και με ιλιγγιώδη ταχύτητα θα ορμήξουν μέσα στο βαγόνι για να βρουν μια θέση.["Πρώτα αποβίβαση, μετά επιβίβαση" σκέφτεσαι δυνατά] ...

Συγχαρητήρια, αν και πήγαινες Σύνταγμα, έφτασες στο ΔΑΦΝΙ!

Υ.Γ.: Ναι... οι ίδιες γιαγιάδες που τρέχουν σαν τρελές για να βρουν θέση, αν δεν τα καταφέρουν, το παίζουν ανήμπορες..... και τότε, θα πρέπει να τους παραχωρήσεις τη δικιά σου θέση!!!

Α ρε να (ξανα)σφίξουν οι ζέστες

Γιατί βρέχει; Ένα χρόνο (παρά κάτι) περιμένω να πάω για μπάνιο με όλη την παρέα μετά τις Πανελλήνιες ... Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά από 20 Μαΐου με 31 Μαΐου είχαμε γίνει Σαχάρα. Οι ρεπόρτερ στα κανάλια έτρεχαν αφιονισμένοι στις παραλίες όπου "οι Αθηναίοι αναζητούν μια ανάσα δροσιάς στον πρόωρο- μίνι καύσωνα"...

Όλοι οι παππούδες και οι γιαγιάδες που τα λεφτά δεν τους έφταναν για να αποδράσουν στην Αιδηψό για αμμόλουτρα, ή που η εκδρομή του ΚΑΠΙ στην Παναγιά την Εκατονταπυλιανή (ή της Τήνου ή όποιας Παναγιάς τέλος πάντων) τους φάνηκε πολύ extreme, έτρεξαν στη Λούτσα, τον Άλιμο, τη Ραφήνα και τα λοιπά για να κάνουν ένα αναζωογονητικό μπανάκι. Όλες οι χαζογκόμενες έτρεξαν στις άδειες παραλίες για να μαυρίσουν τώρα που κανείς δεν τις βλέπει και μετά να εμφανιστούν στην Μύκονο σαν ξεροψημένες σπαλομπριζόλες.

Σας έρχονται λοιπόν αυτές οι 2 εβδομάδες στο μυαλό; Με τον ωραίο καιρό και τον κόσμο στις ακρογιαλιές? ΤΟΤΕ είχα πανελλήνιες. Και αυτή η κατάσταση που επικρατεί τώρα, το -ούτε ζέστη-ούτε κρύο, μου τη σπάει.

Υ.Γ.: Θυμίστε μου να σταματήσω επιτέλους να μιλάω για τις Πανελλήνιες.

Στην τσίτα είμαστε, στην τσίτα;

Κι όμως. Ακόμα αισθάνομαι πως έχω να κάνω κάτι. Όλο νομίζω οτι έχω αφήσει στην άκρη κάποια εκκρεμότητα....
Όχι βέβαια, οι ενδοσχολικές εξετάσεις δεν μετράνε σε αυτές τις υποχρεώσεις- εκκρεμότητες.
Γιατί είμαι ακόμα στην τσίτα; Όλο και κάτι μου περνάει από το μυαλό:

ΕΙΜΑΙ ΣΤΗΝ ΤΣΙΤΑ...

• Γιατί ο οργανισμός μου δεν έχει ακόμα αποβάλλει τους 3 καφέδες που έπινα καθημερινά στις πανελλήνιες.

• Γιατί δεν έχω κάνει ακόμη ούτε ένα μπάνιο (στη θάλασσα εννοώ, μην τρομάζετε), γιατί δεν συντονιζόμαστε με τους υπόλοιπους της παρέας ή γιατί μας τα χαλάει ο καιρός.

• Γιατί θέλω να πάω σε ένα σωρό συναυλίες (πρώτα και καλύτερα στους Massive Attack) αλλά ΝΟ ΜΟΝΕΥ ΝΟ ΗΟΝΕΥ!

• Γιατί ανέλαβα (για λόγο που ακόμη δεν έχω καταλάβει) να κλείσω εγώ δωμάτια για τις διακοπές.

• Γιατί γενικότερα δεν είμαι και το πιο chillαριστό άτομο στον κόσμο.

• Γιατί όλη τη χρονιά έβαζα αναβολή σε όλα μου τα "θέλω" και τώρα έχει μαζευτεί τόσα πολλά που δεν τα προλαβαίνω.

• Γιατί δίνω τα Αγγλικά στις 20 Ιουνίου[ναι-Πανελλήνιες] και άρα θα πρέπει πάλι να φτιάχνω πρόγραμμα διαβάσματος στο μοβ organizer που ήθελα να το πετάξω στη θάλασσα.

• Γιατί έτσι.

• Γιατί δεν μπορούμε να αποδεχτούμε μια ήττα, αλλά "η Καλομοίρα είναι πρώτη στις καρδιές μας, και αν δεν ήταν το ανατολικό μπλοκ θα είχαμε νικήσει".

• Γιατί η Πάνια θα στείλει τραγούδι στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

• Γιατί στην ερώτηση "Πώς έγραψες στις πανελλήνιες" αν πω "Mια χαρά!", ακολουθεί η φράση "Ναι, Ναι, για να δούμε τα αποτελέσματα..."

• Γιατί στην ίδια ερώτηση, αν πω "Εντάξει, δεν πήγα όσο καλά όσο περίμενα", ακολουθεί η φράση "Έεεμ, φαίνεται δεν προσπάθησες αρκετά".

• Γιατί τα κουνούπια με έχουν φάει.

• Γιατί το ποιηματάκι των συγγενών και οικογενειακών φίλων: "μια- χρονιά- είναι- θα- περάσει- και- θέλει- θυσίες- μετά- όμως- θα- είσαι- αραχτός." το διαδέχθηκε το "πώς- πήγαμε- θα- περάσουμε- ιατρική- να- πάρεις- το ιατρείο- του- πατέρα- σου;". Το δέυτερο ποιηματάκι είναι χειρότερο από το πρώτο γιατί: Α)Απευθύνονται στο α' πληθυντικό πρόσωπο, λες και έδιναν και αυτοί πανελλήνιες, και Β)Γιατί είμαι στη θεωρητική κατεύθυνση. Ξεκολλάτε, και 20 να γράψω γιατρός δεν γίνομαι.

Τώρα που τα είπα αισθάνομαι καλύτερα.

Ανέκδοτο

Καλά Χριστούγεννα.
Ναι.
Ανέκδοτο όταν έχεις τόοοσο διάβασμα.
Στους υπόλοιπους το εύχομαι πραγματικά. ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Με πολλά μελομακάρονα και κουραμπιέδες.
Και δέντρο. Οπωσδήποτε, στολίστε ένα για μένα.
Και δώρα.
Και ότι άλλο τέλοσπάντων τα κάνει (?) να διαφέρουν από τις καθημερινές.
Αυτά.

Pc υπο κατάσχεση

Εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο άμαχος πληθυσμός. Μου πήραν τον υπολογιστή οι γονείς μου γιατί "δεν έχω χρόνο για τέτοια".

Ωστόσο δεν εγκαταλείπω. Τώρα μεταδίδω από ένα internet cafe....:P. Ελπίζω να χειριστώ καλά το θέμα και να μου επιστρέψουν το PC. Μέχρι τότε το πιο πιθανό είναι να μην ανεβάζω με την ίδια συχνότητα άρθρα. Μακάρι αυτό να μην κρατήσει για πολύ...!

xxx

Πάρτε GPS γιατι χανόμαστε (κυριολεκτικά;)

Μέρα: Κυριακή
Ώρα: 15:20
Καθόμουν στη στάση και περίμενα (υπομονετικά) ένα φίλο μου να πάμε να φάμε στα Goody's (κάνω και διαφήμιση) ξαφνικά ένας πολύ δυνατός ήχος διαπερνά τα ακουστικά μου. Και λέω από μέσα μου- όχι δεν μπορεί να κάνουν τέτοιο θόρυβο οι Massive Attack.... κάτι άλλο πρέπει να 'ναι. Βγάζω τα ακουστικά και βλέπω στο δρόμο ένα "αυτοκίνητο" - ο Θεός να το κάνει - τουλάχιστον εικοσαετίας. Η εικόνα φυσικά και δεν είναι ασυνήθιστη... ξέρετε: αφήνουν πίσω τους μπόχα από την εξάτμιση και βούισμα στ' αυτιά, είναι πολύχρωμα από τα πολλά τρακαρίσματα και τις βιαστικές επιδιορθώσεις, και αν πατήσουν τσίχλα με τη ρόδα δεν μπορούν να ξεκινήσουν. Και λέω, τι του λείπει, τι του λείπει.. Α! μα είναι ηλίου φαεινότερον: ένα GPS.

Κι όμως, ο κυριούλης της υπόθεσης είχε "βεντουζώσει" ένα GPS στο τζάμι και πήγαινε με 10 χιλιόμετρα την ώρα, ώστε να μπορεί ταυτόχρονα να συμβουλεύεται το GPS και να οδηγεί και τη μανιβέλα.

Και σκέφτομαι: Φίλε παππούλη οδηγέ και περήφανε ιδιοκτήτη Gps...αγόρασε καλύτερα ένα μάτι μη σου ματιάσουν το αμάξωμα, μια εικονίτσα του Αγίου Νικολάου να σε φυλάει... ένα ωραιότατο κάλυμμα τιμονιού, ή καθίσματος από αυτά τα κιτς που έχουν οι ταξιτζήδες και μοιάζουν σαν να έχεις επενδύσει τα καθίσματα με κομπολόγια... Κάτι τέλος πάντων να ταιριάζει με το σύνολο. Εξ' άλλου κύριε οδηγέ και γενικότερα, κύριε μικροαστικέ Έλληνα, νομίζω πως με μέγιστη ταχύτητα τα 40 χιλιόμετρα την ώρα προλαβαίνετε να αποφασίσετε που θα στρίψετε ή να φυλλομετρήσετε είκοσι φορές τον οδικό χάρτη της Ελλάδας.

Είναι σαν να μένεις σε καλύβα και να αγοράζεις τζακούζι.
Αλλά αυτό είναι το πρόβλημα μας. Ότι μας μοιράσουν στην πόρτα μας τα Media Markt, και οι Κωτσόβολοι τα χρειαζόμαστε για να είμαστε updated! Και για να τα πάρουμε όλα αυτά υποκύπτουμε στις διαφημίσεις των τραπεζών που μας προσφέρουν ηρεμία. Φυσικά και αυτό θέλουν να είμαστε: ήρεμοι, να ξεχάσουμε πως κάποια στιγμή πρέπει να πληρώσουμε τις δόσεις του δανείου ή του GPS. Να ξεχάσουμε πως πρώτα πρέπει να πληρώνουμε το ενοίκιο του σπιτιού και μετά το GPS. Πως τελοσπάντον, πρώτα επισκευάζουμε το αυτοκίνητο και το βάφουμε όλο ίδιο χρώμα, και μετά αν περισσέψουν παίρνουμε GPS.