H μαύρη κωμωδία

Η πιο dark κωμωδία της χρονιάς. Μαύρη κι άραχνη.

Καλοκαιρινές Διακοπές.

Αύγουστος στην Αθήνα.

(Αντίδοτο στις φωτογραφίες από πατούσες σε παραλίες)

Το τέλος στην Ισπανία.

Barcelona

Valencia

Drama? Let me tell you about love and drama.

I told you to love me like there is no tomorrow, 

not like there is no today. 

You have my words in a piece of paper,

I have yours too.

Benicassim

"You are my most special and beautiful story."

I say we were lucky to be present in history in the making.

Lighterature

Τι κανείς σε μια 

τρομερά βαρετή παράσταση 

για να την παλέψεις? 

Πειράζεις λίγο την ταχύτητα διαφράγματος, και ζωγραφίζεις.

 TO THIS

Στο Heimathafen Theater, Berlin.

The Light Beams are not photoshop Edited.

"Mουλτικουλτι (είμαι)"

no?

Ne kala.

Φέρτε μου ένα Βερολίνο

Ωραία είστε εδώ. Λέω να κάτσω δυόμιση μήνες.

Ich-Nie.

Χράτς χράτς χράτς
Μ' αρέσει ο ήχος που κάνει το παπούτσι μου όταν βυθίζεται στο φρέσκο στρώμα χιονιού στο δρόμο. Προσέχοντας να μην πατήσω τα ίχνη που άφησαν πίσω τους οι προηγούμενοι περαστικοί, ψάχνοντας λίγο αφράτο χιόνι για να χωρέσει τα δικά μου ίχνη, ώστε να υποχωρεί απαλά αυτή η λεπτή στρώση κάτω από τα πόδια μου.

Και τόσες πατημασιές σκόρπιες στο άσπρο πλέον πεζοδρόμιο, από μπότες, αρβύλες, ολσταρ... Φαίνεται περπάτησαν και κάποιοι άλλοι μεσ' τη νύχτα λίγο πριν από μένα...

Η πατημασιά της κοπέλας που γύρισε σπίτι κλαίγοντας γιατί τελικά το timing είναι μια πολύ πολύ δύσκολη υπόθεση και ορκίστηκε να μην ξαναερωτευτεί ποτέ της.

Η πατημασιά του κυρίου που δουλεύει στην πιτσαρία γύρω από τη γωνία και έχει ξενερώσει γιατί έρχεται Δευτέρα, και ένα Σαββατοκύριακο δεν έχει ξεκουραστεί, και όλο λέει στον εαυτό του ότι κάποια στιγμή θα φύγει από τη Γερμανία και θα γυρίσει πίσω.

Οι πατημασιές που πάνε ζευγάρι και είναι από τις δύο φίλες που είχαν βγει για ένα ποτό, τους δύο φίλους που βγήκαν για μια μπύρα και η συζήτηση κατέληξε απροσδόκητα σοβαρή, αλλά όχι παράταιρη.

Η πατημασιά ενός φοιτητή που κάλυψε την πατημασιά της σερβιτόρας από το εστιατόριο.

Και η δική μου πατημασιά που ήταν εντελώς αυτοαναφορική. Ο περαστικός που σκεφτόταν τα ίχνη του αυτά καθεαυτά, και οραματιζόταν τις ιστορίες που έκρυβαν οι άλλες πορείες των ανθρώπων.

Γιατί όταν πέφτει το χιόνι εμφανίζει σαν μπλακλάητ όσα δεν βλέπουμε με γυμνό μάτι: Τα ίχνη μας. Τα αφήνουμε συνέχεια και παντού, παρ' ότι δεν τα βλέπουμε, είναι αυτά που προσδιορίζουν εμάς και τους άλλους. Και αν το χιόνι σκέπαζε κι εμένα και εσένα αργά αργά θα έβλεπες το σώμα σου ξαπλωμένο στο έδαφος, και πάνω μας πατημασιές... όσοι έχουν περάσει απ' τη ζωή σου, άλλοι τρέχοντας, άλλοι μόνοι, άλλοι με παρέα. Και τα ίχνη που αφήνουν οι άλλοι πάνω μας αλλάζουν τα ίχνη που αφήνουμε εμείς πάνω στους υπόλοιπους.

Μόνο όταν πρωτοφτάνεις στον κόσμο είσαι σαν το αφράτο απάτητο πρωινό χιόνι. Μετά καταλήγεις γκρί, τσαλαπατημένο και παραμερισμένο στην άκρη του δρόμου, μέχρι να λιώσεις, και να έρθει η άνοιξη.

All apologies.

Με το μπαρδόν.

Εντσούλντιγκουνγκ. Ντεσκούλπα, Περδόν, σκουζάτσιμι, σόρι. 

Τέλοσπάντων, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.

I should be the dumbass from now on.

H Επιστροφή

Έφτασα πάνω στη γέφυρα και χάζευα το ποτάμι που κυλούσε σκοτεινό αργά αργά από κάτω μου. Κοίταξα αριστερά και δεξιά, δεν υπήρχε κανείς, πέρα από μερικά αυτοκίνητα.

Τώρα είναι καλά, σκέφτηκα,
και έβαλα τα λεφτά και το κινητό μου στη θήκη της τσάντας με το φερμουάρ για να μην τα χάσω, και έκανα ένα βήμα μπροστά και έπεσα μέσα στο ποτάμι. Ήταν πιο κρύο απ' ότι φαινόταν απ' τη γέφυρα, αλλά εμένα με ένοιαζε να κοιτάξω να σε βρω. Ένοιωσα κάτι στον ώμο μου και ήσουν εσύ. "Με τρόμαξες, βλαμμένο" σου είπα, κι εσύ χαμογέλαγες. Δεν μπορούσες να με ακούσεις, μόνο είδες τις φωτεινές μπουρμπουλήθρες που έσπασαν το σκοτάδι όταν προσπάθησα να σου μιλήσω, και μου χαμογέλασες.

Με έπιασες από το χέρι και το ποτάμι μας παρέσερνε αργά και αθόρυβα. Ο κόσμος από πάνω φώναζε, προσπαθούσε να σου μιλήσει, και να πείσει και τους άλλους στη στεριά ότι προσπαθεί να σου μιλήσει. Εγώ απλά σου κρατούσα το χέρι και εσύ χαμογελούσες. Και το ποτάμι παρέσερνε μουλιασμένες φωτογραφίες, μουλιασμένα σημειώματα και κάρτες που είχαμε ανταλλάξει, μουλιασμένα πίξελς που σου ανήκαν. Και άλλοι άνθρωποι κυλούσαν στο βάθος, είχαν πέσει από τις άλλες γέφυρες που ένωναν τους ανθρώπους αλλά γκρεμίστηκαν απότομα και βρέθηκαν και αυτοί να κυλάνε ήρεμα στο ποτάμι.

Μου έκανες νόημα ότι έφτασα κοντά στο σπίτι μου, και με αγκάλιασες βιαστικά κι εγώ πάλι προσπάθησα να σου πω "πότε θα σε ξαναδώ;". Γέλασες σαν να σου είπα κανένα ανέκδοτο, και με άφησες να βγω από το ποτάμι.

Έξω άρχισα να ξεπαγιάζω ακόμα χειρότερα, πήρα ένα ταξί, έδωσα στον ταξιτζη 5 μουλιασμένα ευρώ και επέστρεψα στην αφόρητη ζεστασιά του σπιτιού μου, που είναι πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου.

Και τώρα με τα χέρια μουλιασμένα από το ταξίδι βραχυκυκλώνω όσους δεν βούτηξαν από τη γέφυρα, όπως βραχυκύκλωσα κι εγώ όταν έκανα την πρώτη μου βουτιά εκεί μέσα, και σου υποσχέθηκα να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, πριν με παρασύρει και εμένα το ποτάμι.

The one with the I'm the one

d      i      s      t      a      n      c      e

IsObjective

because you said something that I never forgotten




η φωτογραφία είναι κάπου πάνω απ την Αργεντινή και την Παραγουάη. 2008

Επανάληψις μητέρα πάσης ομοιότητος

Potsdamer Platz, Βερολίνο

Every Day is The Same Μονοτονία

Την μια μονότονην ημέραν άλλη

μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. 

Cause I repeat the same routine

Θα γίνουν

τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —

η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.

I believe I can see the future 

Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·

είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα. 

There is no love here and there is no pain·

Every day is exactly the same.

Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

But I just don't know, I don't know what else I can do.

Μιας και μου θύμισε η Λένα Πλάτωνος τον Καβάφη, και μιας και στα ακουστικά μου παίζει Nine inch nails.

Άην Τσβάη Πολιτσάη

H θέα από το διαμέρισμά μου είναι half as spooky απ' την εμπειρία μου.

Οκ. Γκρινιάζω πάντα. That's my thing. Αλλά αυτή τη φορά θα με συμπονέσετε, είμαι σίγουρος. Είμαι στο ωραιότατο >20τμ σπιτάκι μου στο Μούνχεν. Βλέπω How I Met Your Mother στο PC και η ώρα έχει πάει 4:30 πμ (λίαν εθιστικό το HIMYM, να το προσέξετε). Όταν ξαφνικά,

ΜΠΖΖΖΖΖΖΖ

χτυπάει το κουδούνι της πόρτας. Τέσσερις. Και μισή. Το πρωί. Βλέπω από το ματάκι της πόρτας κάποιον που μέσα στον πανικό μου μου φάνηκε κάπως έτσι, ενώ μάλλον στην πραγματικότητα έμοιαζε κάπως έτσι.

Ρωτάω μέσα από την πόρτα "Yes, Yes, who is this?"

Αυτός άρχισε να λέει κάτι που μεσ' τον πανικό μου μου ακούστηκε κάπως έτσι: "Eins Zwei Polizei,  Drei Vier Grenadier, Funf Sechs Alte Hex, Sieben Acht Gute Nacht, Ja Ja Ja Was ist los? Was ist das?" 

Οκ, γεγονός, δεν ξέρω Γερμανικά, γι' αυτό και κάθε φορά που ακούω ντόητς μου θυμίζει το γνωστό άσμα. Στην πραγματικότητα μάλλον είπε κάτι εξ' ίσου ακαταλαβίστικο γιατί υποθέτω ότι ήταν μεθυσμένος.

Το φως στο διάδρομο κλείνει, δεν βλέπω τίποτα, οπότε προσπαθώ να μην κάνω θόρυβο. Μετά από κανα 5λεπτο, μόλις έκατσα πάλι στο τριζάτο μου κρεβάτι

ΜΠΖΖΖΖ

Ναι, το γαμημένο το κουδούνι ξαναχτυπάει.

Εγώ: "Who is it? Who is it? What do you want?". (Ναι το ξέρω, είμαι ότι πρέπει για θρίλερ.)

Αυτός τίποτα. Μούγκα. Στο διάδρομο σκοτάδι. Ξαναχτυπάει. Μούγκα πάλι.

Παίρνω τηλέφωνο έναν φίλο μου που μένει κοντά για ενισχύσεις. Κλείνω το φως και παίρνω αθόρυβα το μεγαλύτερο μαχαίρι που είχα στο συρτάρι, και μετά το αφήνω γιατί σκέφτομαι ότι δεν είναι βολικό.

ΜΠΖΖΖΖΖΖ

Ξαναμαναχτυπάει το κουδούνι. Από το μυαλό μου περνάνε όλα τα επεισόδια από το ΡΕΞ (είναι και στη Γερμανική, μπορούσα να ταυτιστώ καλύτερα), και πηγαίνω πάλι στο κουδούνι για να αντικρίσω ξανά το απόλυτο σκότος.

Εκεί είναι που άρχισα να φωνάζω "WHO IS THIS, WHO THE FUCK IS THIS, WHAT DO YOU WANT, I WILL CALL THE POLICE!"

Όσο σόλαρα στο θρίλερ που έπαιζα, σκηνοθετούσα, αλλά δεν ήλεγχα το σενάριο, χτυπάει το τηλέφωνο.

Ενισχύσεις: "Έλα ρε, εγώ είμαι άνοιξέ μου". Ήταν ο φίλος μου που είχε έρθει για ενισχύσεις και με άκουσε μέχρι τον κήπο. Η τρίτη έκρηξη ήταν άχρηστη γιατί επρόκειτο για του θυροτηλέφωνο που βγάζει τον ίδιο ήχο με το κουδούνι της πόρτας. Βγήκαμε στο διάδρομο δεν υπήρχε τίποτα. Νάδα. Νάθινγκ.

Πώς το εξηγείς αυτό; Τι σταδγιάλα ήθελε κάποιος 4.30 έξω από την πόρτα μου, και γιατί δεν μιλούσε, και γιατί επέμενε, και γιατί νόμιζα ότι μοιάζει με τον Ευλογητό που τραγουδάει το Ein Zwei Politzei? Είναι πολύ δύσκολο να βρει κανείς απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις. And then it hit me.

Θυμάστε το πόστ που κορόιδευα τα chain mails καθώς και τον Κλόουν που άραζε σε σπίτια ανυποψίαστων και σκότωνε κόσμο αβέρτα; Ο κλόουν λοιπόν ήρθε έξω από την πόρτα μου. Στο Μόναχο.

Από αύριο θα κάνω μαθήματα καράτε.

μετανοείτε

First memory ever

Τι μαλακία και αυτή να μην μπορείς να θυμηθείς πράγματα από την αρχή της ζωής σου... Τότε που πιθανώς οι γονείς σου ήταν ακόμη πιο νέοι και ίσως πιο ξένοιαστοι, τότε που δεν είχες υποχρεώσεις, τότε που δε σε ένοιαζε τίποτα. Και η μνήμη αρχίζει και ενεργοποιείται λίγο πριν ξεκινήσεις το σχολείο... Άδικο δεν είναι;

Ωστόσο μερικές φορές μια ανάμνηση μένει ανεξίτηλη μέσα στο μυαλό μας, ακόμη και αν μας πάει πολυυυ πίσω.

Η παλαιότερη ανάμνηση που έχω πρέπει να είναι από το 1995 (ή 94? who knows...) που είχα πάει μαζί με τον πατέρα μου και την αδερφή μου σε μια αλάνα στο βουνό για να παίξουμε ποδόσφαιρο. (Μάλιστα είχε και γκαζόν...). Μετά από κάποιο σημείο η μπάλα έπεσε σε κάτι που έμοιαζε με χαντάκι, και μη μπορώντας να την πιάσουμε φύγαμε. Όλα στο μυαλό μου μοιάζουν τόσο ονειρικά σχετικά με εκείνη την ανάμνηση, και τα θυμάμαι όλα με λεπτομέρειες. Αυτή ήταν και από τις λίγες φορές που έπαιξα ποδόσφαιρο στη ζωή μου, αν οχι η τελευταία.

Και τώρα που το σκέφτομαι, οι πιο έντονες αναμνήσεις μου διαδραματίζονται στη φύση (βουνά, δάση, ποτάμια...)

Πώς γίνεται τώρα εγώ να θυμάμαι αυτό και όχι την πρώτη μέρα στο σχολείο;

Ποία η δική σας πρώτη ανάμνηση?

Καλό Ύπνο.

Όνειρο είναι η ζωή. Ένα πρωί βλέπεις ένα όνειρο και δεν ξυπνάς.

Σε αυτή την περίπτωση την ώρα της γέννησης βυθίζεσαι σε ένα μεγάλο ύπνο, και την ώρα του θανάτου ξυπνάς. Η ζωή λοιπόν είναι to όνειρο που βλέπεις κατά τη διάρκεια αυτού του μεγάλου ύπνου. Όπως στα μαθημάτικά λοιπόν, έστω ζωή=όνειρο,ύπνος, και θάνατος=ξύπνημα, τότε...

Ξυπνάς άλλοτε απότομα, άλλοτε ήρεμα έχοντας χορτάσει ύπνο.

Τις περισσότερες φορές ο ύπνος δεν μας φτάνει. Δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε. Σπάνιες είναι οι φορές που κοιμάσαι τόσο άσχημα που πχ ένας εφιάλτης μας κάνει να θέλουμε να ξυπνήσουμε εδώ και τώρα.

Συνήθως τον θέλουμε τον ύπνο. Δεν τρελαινόμαστε να πέσουμε για ύπνο, για την ακρίβεια ποτέ δεν μπορούμε να θυμηθούμε την ακριβή στιγμή που αποκοιμιζόμαστε. Θα μείνει για πάντα μυστήριο.

Και με το ξύπνημα... Άλλοι χουζουρεύουν. Ψιλοξύπνιοι, ψιλοκοιμισμένοι κάθονται στο κρεβάτι, αρνούνται να σηκωθούν. Άλλοι γράφουν στ' αρχίδια τους το ξυπνητήρι και την αράζουν στο κρεβάτι που λέγεται ζωή. Κρεβάτια που άλλοι τα κρατούν επιμελώς στρωμένα, και άλλοι ακατάστατα. Κρεβάτια ακριβά, ή φθηνά. Μπορεί να επηρεάσουν το όνειρο που βλέπουμε, που λέγεται ζωή, αλλά δεν μπορούν να το ελέγξουν.

Το αν μετά το ξύπνημα θυμόμαστε το όνειρο που είδαμε, αυτό μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Πόσες φορές έχουμε χουζουρέψει και δεν το έχουμε καταλάβει. Πόσες φορές μπορούσε να έχουμε ξυπνήσει ανεπιστρεπτί και έτυχε να χουζουρέψουμε στο κρεβάτι, να ονειρευόμαστε ανυποψίαστοι;

Ένηχάου. Αν ο κύκλος της ζωής δεν σταματά, τότε μετά το ξύπνημα θα ξανάρθει ο ύπνος.

(ελπίζω να μην είναι πολύ αργά για να τα φωτίσω εκ του αντιθέτου)

Ανάδρομος Ερμής; Γουστάρω!

Το σύμπαν έχει μια πολύ περίεργη αίσθηση του χιούμορ. Αν ήμουν κι εγώ μια διαφορετική

ύπαρξη ανεπηρέαστη από το σύμπαν μας, ίσως να εκτιμούσα και το χιούμορ του! Όμως τώρα που επηρεάζομαι, και κάνει τα αστειάκια του εις βάρος μου, απλά μου τη σπάει.

Είναι σαν να πλησιάζει deadline για μια εργασία, να ξεκινάς να την κάνεις, και την ίδια μέρα να τελειώνει η δοκιμαστική έκδοση του Word στον υπολογιστή σου. Αλλά και χάκερ να ήσουν και να το διόρθωνες, δεν θα είχε κανένα νόημα, γιατί συνειδητοποιείς οτι σου έχουν τελειώσει τα μελάνια.

Το μόνο που έλειπε λοιπόν, είναι, τη στιγμή που αποφασίζω να γράψω κάτι στο blog μου να πέσει η σύνδεσή μου , ή να πέσει το ρεύμα και να κλείσει το πισί (ας μην προκαλώ την τύχη μου).

Και ξαναδιαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές συνειδητοποιώ οτι έχω γίνει πολύ μοιρολάτρης. Πώς συνέβη αυτό; Αφού θεωρούσα τους προληπτικούς πανηλίθιους, και τα ζώδια στο τέλος κάθε εντύπου προσβολή στη νοημοσύνη μου.

"Ο Αρίωνας στον πέμπτο οίκο σας φέρνει τα πάνω κάτω (οχι απαραίτητα με κακή ή καλή έννοια), και σε συνδιασμό με τον Βιργίνιο Λεούσιο στην κορυφή του ζωδιακού σας τριγώνου δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες για την ανέλιξή σας στα επαγγελματικά, αρκεί να αρπάξτε τις κατάλληλες ευκαιρίες. Ωστόσο θέλει προσοχή. Παρομοίως και στα ερωτικά και στα οικονομικά. Όλα θα πάνε καλά, εκτός βέβαια αν πάνε κατα διαόλου. Όπως και να 'χει πάντως, πρέπει να είστε προσεκτικοί στις επιλογές σας."

Τώρα που ξέρω τα πάντα για το μέλλον μου λοιπόν, από έναν διακεκριμένο αστρολόγο (yours sincerely), μπορώ να μείνω ήσυχος οτι η εβδομάδα μου θα είναι γεμάτη και δύσκολη. Η αλήθεια είναι όμως οτι αυτές οι εβδομάδες είναι οι αγαπημένες μου, γιατί πιέζομαι, δεν έχω χρόνο να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, αλλά όταν τα κάνω, τα κάνω με περισσότερη όρεξη, και τα κάνω και σωστά! Με τον ίδιο τρόπο βαριέμαι τον Αύγουστο που είμαι συνέχεια στην παραλία, ενώ όταν έβρεξα τα πόδια μου στη θάλασσα την πρωτομαγιά ένιωσα να φασκελώνω θριαμβευτικά το σύμπαν, παρ' οτι το αίμα στα πέλματά μου είχε κοκαλώσει!



Thank God life sucks λοιπόν.

(Μίλησε κανείς για μαζοχισμό;)

Θέλω.

...Ή μάλλον πρέπει να κερδίσω το joker: € 5.000.000

Με αυτά θα επισκευάσω την ψηφιακή μου, θα πάρω τίποτα να φάω, άντε να πάρω κανα αμαξάκι, και τα υπόλοιπα θα τα δώσω στην εφορία.

Προτείνετε 'κανα συνδυασμό και σας κερνάω στο ακριβότερο εστιατόριο της Αθήνας με όσα απομείνουν! :P