Το προσκλητήριο μου έπεσε απ' τα χέρια.

Το προσκλητήριο

 μου έπεσε απ' τα χέρια

όχι δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν

εσύ που μου 'ταζες τον ουρανό, τ' αστέρια

τώρα στο apoptosis με θες να 'μαι παρόν

Η καλύτερη Κυριακή μέχρι τώρα

Photo by Sofia Kouremenou

apoptosis
H Αθήνα ανθρώπινος οργανισμός.

Apoptosis getting started.

Promo Video για το APOPTOSIS. Έρχεται τον Ιούνιο.

apoptosis

Από τα προάστια στην Πλατεία Θεάτρου, από την Πλατεία Θεάτρου για την Αθήνα.

Η απόπτωση είναι μια διεργασία προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου. Κατά τη διάρκεια της απόπτωσης το κύτταρο συρρικνώνεται και το κύτταρο αποδομείται και σχηματίζει αποπτωτικά σώματα, τα οποία φαγοκυτταρώνονται, χωρίς φλεγμονή. Η διαδικασία της απόπτωσης είναι καταστροφική και αυτοενισχυόμενη και μη αντιστρεπτή.

Η Αθήνα ένας "ζωντανός" οργανισμός 

τον Ιούνιο

H μαύρη κωμωδία

Η πιο dark κωμωδία της χρονιάς. Μαύρη κι άραχνη.

Καλοκαιρινές Διακοπές.

Αύγουστος στην Αθήνα.

(Αντίδοτο στις φωτογραφίες από πατούσες σε παραλίες)

Το τέλος στην Ισπανία.

Barcelona

Valencia

Drama? Let me tell you about love and drama.

I told you to love me like there is no tomorrow, 

not like there is no today. 

You have my words in a piece of paper,

I have yours too.

Benicassim

"You are my most special and beautiful story."

I say we were lucky to be present in history in the making.

Lighterature

Τι κανείς σε μια 

τρομερά βαρετή παράσταση 

για να την παλέψεις? 

Πειράζεις λίγο την ταχύτητα διαφράγματος, και ζωγραφίζεις.

 TO THIS

Στο Heimathafen Theater, Berlin.

The Light Beams are not photoshop Edited.

"Mουλτικουλτι (είμαι)"

no?

Ne kala.

Φέρτε μου ένα Βερολίνο

Ωραία είστε εδώ. Λέω να κάτσω δυόμιση μήνες.

Ich-Nie.

Χράτς χράτς χράτς
Μ' αρέσει ο ήχος που κάνει το παπούτσι μου όταν βυθίζεται στο φρέσκο στρώμα χιονιού στο δρόμο. Προσέχοντας να μην πατήσω τα ίχνη που άφησαν πίσω τους οι προηγούμενοι περαστικοί, ψάχνοντας λίγο αφράτο χιόνι για να χωρέσει τα δικά μου ίχνη, ώστε να υποχωρεί απαλά αυτή η λεπτή στρώση κάτω από τα πόδια μου.

Και τόσες πατημασιές σκόρπιες στο άσπρο πλέον πεζοδρόμιο, από μπότες, αρβύλες, ολσταρ... Φαίνεται περπάτησαν και κάποιοι άλλοι μεσ' τη νύχτα λίγο πριν από μένα...

Η πατημασιά της κοπέλας που γύρισε σπίτι κλαίγοντας γιατί τελικά το timing είναι μια πολύ πολύ δύσκολη υπόθεση και ορκίστηκε να μην ξαναερωτευτεί ποτέ της.

Η πατημασιά του κυρίου που δουλεύει στην πιτσαρία γύρω από τη γωνία και έχει ξενερώσει γιατί έρχεται Δευτέρα, και ένα Σαββατοκύριακο δεν έχει ξεκουραστεί, και όλο λέει στον εαυτό του ότι κάποια στιγμή θα φύγει από τη Γερμανία και θα γυρίσει πίσω.

Οι πατημασιές που πάνε ζευγάρι και είναι από τις δύο φίλες που είχαν βγει για ένα ποτό, τους δύο φίλους που βγήκαν για μια μπύρα και η συζήτηση κατέληξε απροσδόκητα σοβαρή, αλλά όχι παράταιρη.

Η πατημασιά ενός φοιτητή που κάλυψε την πατημασιά της σερβιτόρας από το εστιατόριο.

Και η δική μου πατημασιά που ήταν εντελώς αυτοαναφορική. Ο περαστικός που σκεφτόταν τα ίχνη του αυτά καθεαυτά, και οραματιζόταν τις ιστορίες που έκρυβαν οι άλλες πορείες των ανθρώπων.

Γιατί όταν πέφτει το χιόνι εμφανίζει σαν μπλακλάητ όσα δεν βλέπουμε με γυμνό μάτι: Τα ίχνη μας. Τα αφήνουμε συνέχεια και παντού, παρ' ότι δεν τα βλέπουμε, είναι αυτά που προσδιορίζουν εμάς και τους άλλους. Και αν το χιόνι σκέπαζε κι εμένα και εσένα αργά αργά θα έβλεπες το σώμα σου ξαπλωμένο στο έδαφος, και πάνω μας πατημασιές... όσοι έχουν περάσει απ' τη ζωή σου, άλλοι τρέχοντας, άλλοι μόνοι, άλλοι με παρέα. Και τα ίχνη που αφήνουν οι άλλοι πάνω μας αλλάζουν τα ίχνη που αφήνουμε εμείς πάνω στους υπόλοιπους.

Μόνο όταν πρωτοφτάνεις στον κόσμο είσαι σαν το αφράτο απάτητο πρωινό χιόνι. Μετά καταλήγεις γκρί, τσαλαπατημένο και παραμερισμένο στην άκρη του δρόμου, μέχρι να λιώσεις, και να έρθει η άνοιξη.

All apologies.

Με το μπαρδόν.

Εντσούλντιγκουνγκ. Ντεσκούλπα, Περδόν, σκουζάτσιμι, σόρι. 

Τέλοσπάντων, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.

I should be the dumbass from now on.

H Επιστροφή

Έφτασα πάνω στη γέφυρα και χάζευα το ποτάμι που κυλούσε σκοτεινό αργά αργά από κάτω μου. Κοίταξα αριστερά και δεξιά, δεν υπήρχε κανείς, πέρα από μερικά αυτοκίνητα.

Τώρα είναι καλά, σκέφτηκα,
και έβαλα τα λεφτά και το κινητό μου στη θήκη της τσάντας με το φερμουάρ για να μην τα χάσω, και έκανα ένα βήμα μπροστά και έπεσα μέσα στο ποτάμι. Ήταν πιο κρύο απ' ότι φαινόταν απ' τη γέφυρα, αλλά εμένα με ένοιαζε να κοιτάξω να σε βρω. Ένοιωσα κάτι στον ώμο μου και ήσουν εσύ. "Με τρόμαξες, βλαμμένο" σου είπα, κι εσύ χαμογέλαγες. Δεν μπορούσες να με ακούσεις, μόνο είδες τις φωτεινές μπουρμπουλήθρες που έσπασαν το σκοτάδι όταν προσπάθησα να σου μιλήσω, και μου χαμογέλασες.

Με έπιασες από το χέρι και το ποτάμι μας παρέσερνε αργά και αθόρυβα. Ο κόσμος από πάνω φώναζε, προσπαθούσε να σου μιλήσει, και να πείσει και τους άλλους στη στεριά ότι προσπαθεί να σου μιλήσει. Εγώ απλά σου κρατούσα το χέρι και εσύ χαμογελούσες. Και το ποτάμι παρέσερνε μουλιασμένες φωτογραφίες, μουλιασμένα σημειώματα και κάρτες που είχαμε ανταλλάξει, μουλιασμένα πίξελς που σου ανήκαν. Και άλλοι άνθρωποι κυλούσαν στο βάθος, είχαν πέσει από τις άλλες γέφυρες που ένωναν τους ανθρώπους αλλά γκρεμίστηκαν απότομα και βρέθηκαν και αυτοί να κυλάνε ήρεμα στο ποτάμι.

Μου έκανες νόημα ότι έφτασα κοντά στο σπίτι μου, και με αγκάλιασες βιαστικά κι εγώ πάλι προσπάθησα να σου πω "πότε θα σε ξαναδώ;". Γέλασες σαν να σου είπα κανένα ανέκδοτο, και με άφησες να βγω από το ποτάμι.

Έξω άρχισα να ξεπαγιάζω ακόμα χειρότερα, πήρα ένα ταξί, έδωσα στον ταξιτζη 5 μουλιασμένα ευρώ και επέστρεψα στην αφόρητη ζεστασιά του σπιτιού μου, που είναι πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου.

Και τώρα με τα χέρια μουλιασμένα από το ταξίδι βραχυκυκλώνω όσους δεν βούτηξαν από τη γέφυρα, όπως βραχυκύκλωσα κι εγώ όταν έκανα την πρώτη μου βουτιά εκεί μέσα, και σου υποσχέθηκα να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, πριν με παρασύρει και εμένα το ποτάμι.

The one with the I'm the one

d      i      s      t      a      n      c      e

IsObjective

because you said something that I never forgotten




η φωτογραφία είναι κάπου πάνω απ την Αργεντινή και την Παραγουάη. 2008

Επανάληψις μητέρα πάσης ομοιότητος

Potsdamer Platz, Βερολίνο

Every Day is The Same Μονοτονία

Την μια μονότονην ημέραν άλλη

μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. 

Cause I repeat the same routine

Θα γίνουν

τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —

η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.

I believe I can see the future 

Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·

είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα. 

There is no love here and there is no pain·

Every day is exactly the same.

Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

But I just don't know, I don't know what else I can do.

Μιας και μου θύμισε η Λένα Πλάτωνος τον Καβάφη, και μιας και στα ακουστικά μου παίζει Nine inch nails.

Άην Τσβάη Πολιτσάη

H θέα από το διαμέρισμά μου είναι half as spooky απ' την εμπειρία μου.

Οκ. Γκρινιάζω πάντα. That's my thing. Αλλά αυτή τη φορά θα με συμπονέσετε, είμαι σίγουρος. Είμαι στο ωραιότατο >20τμ σπιτάκι μου στο Μούνχεν. Βλέπω How I Met Your Mother στο PC και η ώρα έχει πάει 4:30 πμ (λίαν εθιστικό το HIMYM, να το προσέξετε). Όταν ξαφνικά,

ΜΠΖΖΖΖΖΖΖ

χτυπάει το κουδούνι της πόρτας. Τέσσερις. Και μισή. Το πρωί. Βλέπω από το ματάκι της πόρτας κάποιον που μέσα στον πανικό μου μου φάνηκε κάπως έτσι, ενώ μάλλον στην πραγματικότητα έμοιαζε κάπως έτσι.

Ρωτάω μέσα από την πόρτα "Yes, Yes, who is this?"

Αυτός άρχισε να λέει κάτι που μεσ' τον πανικό μου μου ακούστηκε κάπως έτσι: "Eins Zwei Polizei,  Drei Vier Grenadier, Funf Sechs Alte Hex, Sieben Acht Gute Nacht, Ja Ja Ja Was ist los? Was ist das?" 

Οκ, γεγονός, δεν ξέρω Γερμανικά, γι' αυτό και κάθε φορά που ακούω ντόητς μου θυμίζει το γνωστό άσμα. Στην πραγματικότητα μάλλον είπε κάτι εξ' ίσου ακαταλαβίστικο γιατί υποθέτω ότι ήταν μεθυσμένος.

Το φως στο διάδρομο κλείνει, δεν βλέπω τίποτα, οπότε προσπαθώ να μην κάνω θόρυβο. Μετά από κανα 5λεπτο, μόλις έκατσα πάλι στο τριζάτο μου κρεβάτι

ΜΠΖΖΖΖ

Ναι, το γαμημένο το κουδούνι ξαναχτυπάει.

Εγώ: "Who is it? Who is it? What do you want?". (Ναι το ξέρω, είμαι ότι πρέπει για θρίλερ.)

Αυτός τίποτα. Μούγκα. Στο διάδρομο σκοτάδι. Ξαναχτυπάει. Μούγκα πάλι.

Παίρνω τηλέφωνο έναν φίλο μου που μένει κοντά για ενισχύσεις. Κλείνω το φως και παίρνω αθόρυβα το μεγαλύτερο μαχαίρι που είχα στο συρτάρι, και μετά το αφήνω γιατί σκέφτομαι ότι δεν είναι βολικό.

ΜΠΖΖΖΖΖΖ

Ξαναμαναχτυπάει το κουδούνι. Από το μυαλό μου περνάνε όλα τα επεισόδια από το ΡΕΞ (είναι και στη Γερμανική, μπορούσα να ταυτιστώ καλύτερα), και πηγαίνω πάλι στο κουδούνι για να αντικρίσω ξανά το απόλυτο σκότος.

Εκεί είναι που άρχισα να φωνάζω "WHO IS THIS, WHO THE FUCK IS THIS, WHAT DO YOU WANT, I WILL CALL THE POLICE!"

Όσο σόλαρα στο θρίλερ που έπαιζα, σκηνοθετούσα, αλλά δεν ήλεγχα το σενάριο, χτυπάει το τηλέφωνο.

Ενισχύσεις: "Έλα ρε, εγώ είμαι άνοιξέ μου". Ήταν ο φίλος μου που είχε έρθει για ενισχύσεις και με άκουσε μέχρι τον κήπο. Η τρίτη έκρηξη ήταν άχρηστη γιατί επρόκειτο για του θυροτηλέφωνο που βγάζει τον ίδιο ήχο με το κουδούνι της πόρτας. Βγήκαμε στο διάδρομο δεν υπήρχε τίποτα. Νάδα. Νάθινγκ.

Πώς το εξηγείς αυτό; Τι σταδγιάλα ήθελε κάποιος 4.30 έξω από την πόρτα μου, και γιατί δεν μιλούσε, και γιατί επέμενε, και γιατί νόμιζα ότι μοιάζει με τον Ευλογητό που τραγουδάει το Ein Zwei Politzei? Είναι πολύ δύσκολο να βρει κανείς απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις. And then it hit me.

Θυμάστε το πόστ που κορόιδευα τα chain mails καθώς και τον Κλόουν που άραζε σε σπίτια ανυποψίαστων και σκότωνε κόσμο αβέρτα; Ο κλόουν λοιπόν ήρθε έξω από την πόρτα μου. Στο Μόναχο.

Από αύριο θα κάνω μαθήματα καράτε.

Όλο μέλι (x2) και από τηγανίτα τίποτα

Μούνχεν. Πιάνουν τα κρύα. 
Το internet USB stick που χρησιμοποιώ είναι εξωφρενικά ακριβό, γεγονός που κάνει το web radio το δεύτερο ακριβότερο χόμπι στον κόσμο, μετά το κάψιμο πεντακοσάευρων.

(Μπαμπά συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ. Λυπάμαι αν υπερχρεώσω το ιντερνέτς though.)


Εξ' άλλου ήταν δύσκολα αυτό το μήνα στο Μόναχο. Πες ότι ξεπερνάμε την ατελείωτη αναζήτηση στέγης, και το ότι τελικά βρήκα σπίτι χωρίς ιντερνέτς (κομόν τζέρμαν πήπολ, είμαστε στο 2010, ένα τσάκ πριν το 2011. Σπίτι χωρίς ιντερνέτς; Και δε σας το χα). Πες ότι ξεπερνάμε το ότι η πιστωτική κάρτα δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της, και την παγκόσμια ημέρα του ταχυδρομείου μου ανακοίνωσαν ότι χάθηκε το γράμμα. Αυτό που δεν ξεπερνάμε είναι η σαβούρα που έφαγα στην παιδική χαρά έξω από την Εβραϊκή συναγωγή. Δεν φταίω εγώ όμως, πρόκειται για το πιο επικίνδυνο γύρω-γύρω-όλοι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Μάλλον είναι ο τρόπος των Εβραίων να πάρουν εκδίκηση από τα Γερμανάκια.


Τσους μπις σπέτερ.


Υ.Γ.:Αναμείνατε λινκ συντόμως για εκπομπή στο Leg&ary radio.

Τωόντι

Ότι τι;

Ότι όντως;

Τωόντι, το blog μεταλλάχθηκε. 

Από τούδε θα ζει σε υπονόμους του Μονάχου και θα παραγγέλνει πίτσες.

Υπόσχομαι Αφοσίωση και συχνά post, αρκεί να μου υποσχεθείτε ότι δεν θα τα διαβάζετε.

(Σύντομα με ραδιοφωνική ανταπόκριση από την ξενιτιά.)

Ευχή

μετανοείτε